=====>>> Voorstelfoto van … ANDERSON FELIPE

Klik op onderstaand plaatje voor het actuele weer in Medellin:

Hier nog even een paar leuke (vinden wij tenminste) kiekjes thuis. Daarna zullen er geen nieuwe berichtjes en foto’s meer opgezet worden. We vinden het wel mooi geweest nu en hebben iedereen die dat wilde, mee kunnen laten genieten tijdens onze adoptieprocedure. Die periode is nu eigenlijk zo’n beetje voorbij en nu gaan we verder met ons “gewone” leventje (nou ja, gewoon wordt het natuurlijk nooit meer met zo’n prachtig kereltje in huis!). We zijn heel dankbaar voor de afgelopen periode en hadden het nooit willen missen. En Felipe willen we al helemaaaaal niet meer missen natuurlijk, dat is wel duidelijk toch?

Ons Colombiaantje achterop de fiets met Colombiaanse muts en sjaal

trots laat Felipe een paar dieren uit zijn verzameling zien

Voor de laatste maal op deze site: groeten van Jan, Alida en Felipe

Een oud gebruik in sommige delen van Nederland en dus ook bij ons: Sonde Marten oftewel Sint Maarten. We wilden Felipe een paar huizen laten proberen met een lampion (suikerbiet is traditie hier en eigenlijk dus leuker, maarja, we wisten niet eens of hij wel wilde lopen langs de huizen), maar aangezien hij dolenthousiast was en steeds voorop naar de volgende deur rende, hebben we hem het hele hofje maar rond laten lopen met de kinderen…wij op veilige afstand volgend. Het resultaat: een hele bak vol snoep, niet gek voor een kind dat nog maar 1 week in Nederland woont!

Verder was er nog iets oerhollands wat Felipe absoluut nog niet kon (en volgens ons ook nog nooit gedaan had): fietsen! Je kan het je haast niet voorstellen, een kind van bijna 5 wat nog nooit op een driewieler, tractortje of wat dan ook gezeten heeft. Maar na een aantal dagen oefenen met sturen en trappen, lukte het dan toch: hij fietst zelf! Zo hier en daar stuurt hij nog wel eens pardoes de heg in of tegen een muur aan en soms kan hij even niet op gang komen, maar toch! We zijn dan ook heel trots op hem!(waren we al overigens)

Nu we alweer ruim een week thuis zijn, willen we op deze manier iedereen bedanken die aan ons gedacht heeft in de afgelopen periode, zowel voor, tijdens als na onze adoptiereis. Het was heel hartverwarmend om te merken dat er zoveel mensen meegeleefd hebben en nog steeds meeleven met ons, in de vorm van een telefoontje, een kaart, een kadootje, enz. Het heeft ons dan ook heel erg gesteund en zijn dankbaar om zoveel fijne mensen in onze omgeving te hebben. Wanneer je zolang van huis bent, merk je eigenlijk pas hoe belangrijk die mensen voor je zijn.

Nogmaals…

Het gaat trouwens best goed hier, zowel Felipe als wij wennen al behoorlijk aan de nieuwe situatie. Felipe slaapt goed, eet steeds beter (oerhollandse hutspot vindt hij bijvoorbeeld al lekker!!) en hij speelt lekker in en om het huis (vooral met auto’s en natuurlijk met de hond). Met onze hond (Rocky) gaat het nu weer iets beter. Hij had in het begin wel wat problemen met de nieuwe bewoner, want steeds aan je staart of poten getrokken worden of een verstikkende omhelzing is echt niet leuk!! Toch gaat dit ook steeds vaker goed en beginnen we al een echt gezinnetje te worden.

Nou, tot zover even de update, wordt vervolgd.

op het vliegveld in Bogota met Walter, onze begeleider

natuurlijk mochten we onze zoon aangeven bij het gemeentehuis

alles was prachtig versierd bij thuiskomst

Heerlijk, we zijn weer thuis!!
De laatste dagen in Bogota hebben we weinig meer in ons reisverslag gezet omdat we weinig meer gedaan hebben. We hadden het behoorlijk gehad allemaal en kregen steeds maar te horen dat de papieren nog niet in orde waren. Gelukkig viel het uiteindelijk toch mee en gingen we met z’n drieexebn, inclusief een Colombiaans en Nederlands paspoort van Felipe naar huis!!
De koffers van Alida leken behoorlijk verdacht, want haar handbagage moest zowel in Bogota als in Parijs open en ook werd Alida nog omgeroepen voor de vlucht in Bogota en moest de koffer ook nog open…pffff en die zat al zo vol. Bijna alles bekeek hij en ik moest maar weer zien om in notime die koffer weer in te pakken zodat hij weer dicht wilde. Gelukkig lukte dit redelijk goed.
Na een lange maar voorspoedige reis (op ernstig veel turbulentie na tijdens de vlucht van Parijs naar Amsterdam) zetten we dus eindelijk weer (en Felipe voor het eerst!) voet op Nederlandse bodem.
Op Schiphol stond ons een hele delegatie van familie op te wachten en thuis heel veel buren. Iedereen wilde ons natuurlijk even welkom thuis wensen en ons feliciteren en last but not least Felipe bewonderen. We waren echt heel blij verrast. Toch hebben we niet al te lang buiten gestaan en zijn lekker in ons huisje gegaan, waar we probeerden wat bij te komen. Helaas sloeg de jet-lag al toe. We hebben goed geslapen maar vanmorgen leek het alsof we een flinke nacht hadden doorgezakt (maar dan zonder alcohol want de hoofdpijn ontbrak). Gewoon een algeheel lamlendig gevoel in je spieren. Maar dat maakt niet uit, dat gaat weer over! Onze zoon had ook goed geslapen (de klok rond) in zijn eigen bedje…wat een prachtig gezicht en gevoel is dat.
Nu is het al heel laat en echt lui zijn we nog niet maar wel moe (heel raar dus). We gaan dus toch maar eens ons bedje opzoeken.
Morgen zullen we proberen wat foto’s erop te zetten.

Danielle, nog bedankt voor het vorige berichtje!!!

Groetjes, Jan, Alida en Felipe

Op verzoek van Jan en Alida schrijf ik dit stukje op hun website, als andere adoptiemoeder nog hier in Bogota.
Vandaag een vliegende start: negen uur naar Nederlands consulaat om de aanvraag te doen en om 13.00 uur kon Jan met Felipe het Nederlands Paspoort (met hoofdletters) gaan halen en kwam hij thuis met de mededeling dat als de koffers een half uur later (!) gepakt waren, ze naar het vliegtuig konden.
Nu zijn ze met zijn drieen vertrokken, via Parijs naar Nederland. Woensdagmiddag 2 November om ongeveer 15.00 uur hopen ze met het vliegtuig aan te komen op schiphol.

Lieve Jan en Alida en Felipe, we wensen jullie heel veel geluk.
groetjes, Danielle

Hola, daar zijn we weer (heerlijk met internet binnenshuis).
Vandaag zijn we de berg opgeweest met een engelssprekende chauffeur. Het was erg mooi daar, met een prachtige kerk, een mooi uitzicht en ook een heel gevarieerde natuur. Bergopwaarts zijn we met een treintje gegaan die steil de berg opging en terug met de kabelbaan.
Daarna zijn we samen met de chauffeur wat gaan eten in een “tipical” restaurantje zoals hij zei, dus met typisch Colombiaans eten. Enorme borden vol kregen we, en dit was nog maar de lunch. Vanavond weer warm eten, pfffff.
Felipe at weer eens zeer weinig (paar hapjes soep, paar stukjes gebakken banaan en 1 stukje stokbrood), wat bij mij (Alida) wel eens tot wat frustraties leidt, maar dat zal ook wel wennen.
Hier dan nog wat plaatjes van ons…

even een voorproefje op de eerste vlucht

en hier de eerste foto van Felipe met onze beide achternamen

reden voor een feestje, hier samen met Monica, de receptioniste van Santa Julia

en natuurlijk met taart!

foto van vandaag, bovenop de berg Monseratte (Bogota)

Vandaag zijn we met Walter op pad geweest en is het Colombiaanse paspoort van Felipe geregeld. Maandag zal hij ons bellen om de laatste dingen te regelen en daarna kunnen we misschien al naar huis (ik zeg: MISSCHIEN, dus familie…geen paniek, als het zeker is, dan bellen we hoor!!! Of we dinsdag al weg kunnen (en woensdag dus thuiskomen) moeten we zowiezo nog even afwachten, omdat dit altijd afhangt van de vluchten naar Parijs.
Oja, Felipe vond het vliegen heel leuk, hij heeft geen moment gehad van angst of iets dergelijks. Hij zat bij het raampje, en papa en mama ernaast, dus hij kon goed afscheid nemen van zijn geboortestreek.
Vanmiddag zijn we naar het oude centrum geweest met een taxi, die gebeld was door ons hotel. Deze taxichauffeur ging ook met ons mee toen we rondliepen daar, en heeft ons ook weer teruggebracht, dat was de meest veilige manier. Daarna was er Halloweenparty in het hotel, en wij hadden snel ook maar een indianenpakje voor Felipe gekocht anders vonden we het zo zielig als iedereen verkleed zou zijn en hij niet. Voor 1x zouden we dan maar meedoen met dit feest, want wij zijn er eigenlijk niet zulke voorstanders van. En wat bleek? Felipe vond het ook helemaal niks, hij vond al die uitdossingen maar eng en vreemd en wilde snel weer naar de hotelkamer (wat lijkt onze zoon toch op ons hxe8? haha). Het was overigens wel gezellig na die tijd, we leerden de mensen wat beter kennen in Halifax. Op dit moment zitten er een paar Zweedse stellen, een Noors stel, een Frans stel en een Amerikaans stel is net vertrokken. Morgen komen onze nederlandse amigoxb4s uit Medellin.
Zaterdag en zondag hebben we nog meer tijd om wat van Bogota te zien en zaterdag gaan we naar de Monseratte, een berg met een mooie witte kerk, waar we een mooi uitzicht schijnen te hebben over Bogota. Dit gaan we dus uitproberen. Het is hier overigens wel wat frisser dan in Medellin, alhoewel de ochtenden nog wel lekker zijn, dan kunnen we in t-shirt lopen. Felipe heeft het steeds frio (koud) dus dat kan nog wat worden in Nederland (elfstedentocht deze winter??).
Misschien dat we morgen nog wat fotoxb4s kunnen plaatsen.

Groetjes, Jan, Alida en Felipe.

Wij zijn in Bogota!
Vanmorgen om 11 uur zijn we opgestegen en hebben we voor de laatste keer gezwaaid naar Medellin en gezegd: Adios Medellin!!!
Na een goede vlucht van nog geen 40 minuten zijn we geland in Bogota en riepen we in koor: Hola Bogota!!!
Daarna met de zus van Walter (Walter zelf regelt alles in Bogota) naar het hotel gereden, een ritje van zoxb4n half uur.
Het hotel ziet er allemaal wat luxer uit dan Santa Julia, en de lunch was lekker (verder nog niks gegeten hier).
We proberen snel weer wat te schrijven, en dat moet lukken want in het hotel hier is een lekker snelle internet-verbinding, en dat waren we nergens gewend in Medellin.
Tot snel!!!
Groetjes aan allemaal!!!